البته اين تبرك جستن از ويژگىهاى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله است ؛ چه ، اينكه پس از وى به هيچ‌كدام از خليفگان تبرك نجستند و آنچه هست و روايت شده تبرك جستن به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله است . اكنون اين پرسش مطرح است كه آيا آنچه در زمينهء طب و درمان از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله رسيده همانند آثار و لباس و ديگر چيزهايى است كه به وجود آن حضرت تبرك يافته‌اند تا در نتيجه بتوان به آنها تبرك جست و از آنها شفا گرفت ؟ به نظر مىرسد در اين مسئله ، نياز به تأمل باشد ؛ چه ، هنگامى كه ثابت شده كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله خود به مردم توجه داد كه آنچه در اين‌گونه امور مىفرمايد تنها يك نظر و رأى است كه به آن رسيده و او خود يك انسان است كه خطا و صواب بر او رواست و مردم تنها در آنچه او از سوى خداوند به ايشان ابلاغ مىفرمايد از سخنش پيروى مىكنند و در ديگر امور دنيوى خويش و آنچه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله در آن به رأى خود چيزى فرموده شايد از او آگاه‌تر باشند ، چگونه مىتوان مواردى دنيوى را كه به قطعى نبودن سود آن تصريح كرده است با مواردى چون آثار وجود آن گرامى برابر دانست كه خود اذن تبرك جستن بدانها داده است ؟ نكتهء ديگر آن است كه صحابه‌اى كه در روزگار پيامبر صلّى اللّه عليه و إله تلقيح نخل‌هاى خويش را واگذاشتند اين كار را از سر ايمان و باورى كه به آن حضرت داشتند انجام دادند ؛ اما با وجود اين در آن سال ، درختان ، ميوه‌اى مناسب بار نياورد و ايمان و باور آنان كافى نبود كه سبب شود ميوهء درختان مرغوب باشد يا درختان پرثمرتر باشند ؛ چرا كه در جهان اسباب و مسببات ، ايمان و باور به حقيقت سبب چنان چيزى نيست . به همين دليل نيز پيامبر صلّى اللّه عليه و إله باور آن مردم را تصحيح فرمود و آنان را از اين آگاه كرد كه در چنين مسائلى نمىبايست سخن آن حضرت را مبنا قرار دهند ؛ چه ، اين‌گونه مسائل از امور دنيوى محض هستند و آنها خود بدين‌گونه امور آگاه‌تراند . پس قاعدتا بايد امور بهداشتى و طبى محض نيز از اين دست باشند ؛ يعنى از متن امور دنيوى محضى كه در آنها نه ايمان و باور به تنهايى بسنده مىكند و نه اين ايمان و